Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

translate

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

26 11 02 : "ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΚΗ" στα "Νέα της Λευκάδας" ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΛΑΤΡΟ - ΧΑΡΑΔΙΑΤΙΚΑ


ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΚΗ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ 26 11 02
ΑΛΑΤΡΟ - ΧΑΡΑΔΙΑΤΙΚΑ
Αγαπητοί αναγνώστες πριν αρχίσουμε σήμερα το οδοιπορικό μας, εκφράζω μέσα από την στήλη τα θερμά μου συλλυπητήρια στην σύζυγο, τα παιδιά και τους υπόλοιπους συγγενείς του αγαπητού μου φίλου Θανάση Βαγενά που μας άφησε πρόωρα την περασμένη Τρίτη.
Σήμερα περιηγούμαστε σε δύο χωριά του Δήμου Ελλομένου το Άλατρο και τα Χαραδιάτικα. Είναι δύο χωριά τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με το πολυτιμότερο αγαθό, το νερό. Το νερό που πηγάζει από το Άλατρο κατεβαίνει την πλαγιά και φτάνει στα Χαραδιάτικα.
Κάθε επισκέπτης που φτάνει στα Χαραδιάτικα αυθόρμητα αναρωτιέται τον λόγο που ένα χωριό τόσο κοντά στην ακτή, έχει χτιστεί σε μία θέση που όχι μόνο δεν έχει θέα την θάλασσα αλλά δεν το βλέπει και ο ήλιος όσο θα έπρεπε. Η ακριβώς απέναντι τοποθεσία φαίνεται ιδανικότερη. Η παλιά σοφία όμως των κατοίκων υπάρχει στην επιλογή αυτή. Το νερό λοιπόν που κατεβαίνει από την Ελάτη ήταν δυνατόν να συλλεχθεί και να φτάσει πιο εύκολα στην θέση που βρίσκονται τα Χαραδιάτικα.
Μέσα από το χωριό ξεκινά ο δρόμος που βρίσκει το Άλατρο στα εφτά χιλιόμετρα. Ο δρόμος αυτός διανοίχτηκε αρχικά πριν σαράντα χρόνια και μόλις πριν ένα μήνα ολοκληρώθηκε η ασφαλτόστρωσή του. Ίσως να καταρρίπτει και κάποια ιδιαίτερα ρεκόρ άξια δημοσιογραφικής έρευνας. Ο μέχρι τώρα χωματόδρομος συντέλεσε ώστε πολλοί λίγοι σημερινοί Λευκαδίτες να έχουν επισκεφτεί το Άλατρο και κάπου στο μυαλό μας να κυριαρχεί η ιδέα ενός μικρού εγκαταλελειμένου χωριού. Το Άλατρο όμως κάποτε ήταν το χωριό με τους 365 κατοίκους (όσες μέρες έχει ο χρόνος όπως μας είπαν), με το ειρηνοδικείο και τις δώδεκα εκκλησίες. Από ότι μας είπαν το πιθανότερο το όνομά του να προέρχεται από το όρος Ελάτη.
Ανεβαίνοντας προς το Άλατρο συναντάμε δεξιά το δάσος στον Κούμαρο, πάνω από τα Χαραδιάτικα. Το δάσος αυτό αποτελεί τον φυσικό προστάτη των Χαραδιάτικων από τις πλημμύρες ενώ το διασχίζει ο παλιός ενετικός δρόμος που από του Πασσά φτάνει στο Φτερνό. Φτάνουμε στο χωριό από το υψηλότερο σημείο του δίπλα στην εκκλησία του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου. Η εκκλησία βρίσκεται δίπλα στα παλιά αλώνια στο ύψωμα με μαγευτική θέα του κάμπου του Νυδριού και τα νησιά. Η εκκλησία συντηρείται και είναι σε καλή κατάσταση με καινούριο πέτρινο καμπαναριό. Το σημαντικότερο όμως είναι οι θαυμάσιες αγιογραφίες που σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση, ολόγυρα στους τοίχους.
Επόμενη στάση είναι η εκκλησία της Αναλήψεως. Εδώ επίσης εργασίες αναστύλωσης και συντήρησης βρίσκονται σε εξέλιξη, διασώζεται όμως μόνο ένα μικρό κομμάτι του ιερού με αγιογραφίες. Το χωριό γιορτάζει της Αναλήψεως ημέρα που γίνεται / γινόταν το πανηγύρι στον μεγάλο πλάτανο στην βρύση. Κοντά στην πλατεία του χωριού τέλος είναι και η τρίτη εκκλησία του Αλάτρου που λειτουργεί μέχρι τις μέρες μας. Η εκκλησία της Υπαπαντής.   Κάποιες από τις παλιές εκκλησίες είναι ο Αγ. Απόστολος στο Λαϊνάκι που έχει καταστραφεί ολοσχερώς, η Παναγία Θεοτόκος και ο Αγ. Δημήτρης που σώζονται κάποια μέρη από τις τοιχοποιίες, η Αγ. Μαρίνα και άλλες.
Το Άλατρο ενώνεται με αγροτικό δρόμο με τον Άγιο Ηλία και με τις κεραίες του ΟΤΕ στην κορυφή, ενώ με δασικό δρόμο ενώνεται με το Νιοχώρι. Στην πλατεία του χωριού βρίσκονται ο μεγάλος πλάτανος και η βρύση του Αλάτρου με πολύ καλής ποιότητας νερό που πηγάζει κάτω από ένα μεγάλο βράχο. Από το νερό αυτό υδρεύεται το Άλατρο, το Φτερνό και περισσεύει και για πότισμα. Στο χωριό όμως δεν υπάρχει σήμερα δίκτυο ύδρευσης και οι κάτοικοι εξυπηρετούνται ακόμα παίρνοντας νερό από την βρύση.
Αξίζει να σταθούμε όμως στο σημείο αυτό για λίγο. Ο θρύλος μας λέει ότι πάνω από την βρύση και κάτω από τον βράχο βρίσκονται δύο κλειστά καζάνια. Το ένα έχει λίρες και το άλλο φίδια. Αν κάποιος τα βρει και προσπαθήσει να τα ανοίξει τότε το καζάνι με τα φίδια θα ανοίξει αμέσως ενώ σε αυτό με τις λύρες θα σπάσει το χερούλι. Πέρα όμως από τους μύθους για το συγκεκριμένο σημείο λέγετε ότι ο μεγάλος πλάτανος μαράθηκε και έπεσε μετά μόλις πήρανε νερό από την βρύση οι Φτερσάνοι. Μας είπαν ότι είχαν αγοράσει το νερό οι Φτερσάνοι 7000 δραχμές και κατά την δικτατορία έγιναν επεισόδια και συλλήψεις από την αστυνομία στο Άλατρο διότι οι κάτοικοι δεν αφήνανε να πάει το νερό στο Φτερνό. Γύρω μάλιστα από την βρύση ήταν στημένα και πολυβόλα.
Συναντήσαμε στο Άλατρο τον Σπύρο Καββαδία (φωτο). Είναι 70 χρονών και αποτελεί τον νεότερο κάτοικο του Αλάτρου. "Συνολικά εδώ ζουν δέκα ψυχές από 7 οικογένειες. Μόλις φέτος επέστρεψε ένα ζευγάρι από την Αθήνα για να μείνει μόνιμα", μας είπε.  Το κύμα μετανάστευσης από το Άλατρο ήταν προς Αθήνα, Πάτρα, Πρέβεζα, Αυστραλία, Καναδά και Γερμανία. Η περιοχή Λευκαδίτικα Πρεβέζης είναι γεμάτη Αλατρίτες. Μέσα στο Νομό Αλατρίτες μένουν στο Μεγανήσι, στον Αγ. Ηλία, στο Κατωχώρι και φυσικά στα Χαραδιάτικα. Η οικονομία παλιά βασίζονταν στη σπορά. Τα γεννήματα αλωνίζονταν στα αλώνια στον Αγ. Ιωάννη και αλέθονταν στους νερόμυλους της περιοχής. Υπήρχαν επίσης ελιές και κτηνοτροφία. Κοντά στο Άλατρο υπήρχαν τέσσερεις νερόμυλοι.
Πήραμε από το χωριό το μονοπάτι που κατεβαίνει στα Χαραδιάτικα. Η διαδρομή αυτή ήταν ο δρόμος επικοινωνίας με την υπόλοιπη Λευκάδα. Για να κατέβει κανείς στα Χαραδιάτικα χρειάζεται μιάμιση περίπου ώρα. Ο μοναδικός που περνάει πλέον από εδώ είναι ο μπάρμπα Σπύρος που δεν διαθέτει αυτοκίνητο αλλά και σαν νεότερος μπορεί όχι μόνο να περπατάει αλλά να κάνει την διαδρομή στο μισό χρόνο. Ένας μεγάλος πεσμένος πλάτανος έχει φράξει το μονοπάτι μόλις έξω από το χωριό. Τον προσπερνάμε και συνεχίζουμε. Το παλιό μονοπάτι περνάει μέσα από μια φύση μαγευτική δίπλα στις πηγές και στο ποτάμι. Ο ήχος του νερού που τρέχει μας συντροφεύει ενώ απολαμβάνουμε τα πλατάνια της διαδρομής. Συναντούμε διάφορους καταρράκτες ενώ ο μεγαλύτερος είναι επιβλητικότερος από τις Ρονιές στο Δημοσάρι. Στην διαδρομή συναντούμε τις υδρομαστεύσεις των Χαραδιάτικων στην περιοχή Ποταμός που βγάζει τρία κεραμίδια νερό και στον Κουτσουπιώτη που αν μπεις μέσα στην δεξαμενή εντυπωσιάζεσαι από το νερό που τρέχει ανάμεσα στις λιθιασμένες πέτρες κάτω από την πηγή.
Στη διαδρομή μετράγαμε τους εγκαταλελημένους νερόμυλους. Σύντομα όμως χάσαμε τον λογαριασμό. Από το Άλατρο μέχρι και τα Χαραδιάτικα υπήρχαν κάποτε 18 νερόμυλοι. Κοιτάζοντας τις απότομες πλαγιές εντυπωσιαζόμαστε από την δυσκολία που πριν χρόνια, οι κάτοικοι μόνο με τον κασμά, μετέφεραν το νερό από τις υδρομαστεύσεις στα Χαραδιάτικα. Στάση κάναμε στο πρώτο φρεάτιο εκτόνωσης της ύδρευσης για να φάμε κούμαρα, και μόλις έξω από το χωριό στα Κανάλια για να θαυμάσουμε το υπέροχο τοπίο με τα πολλά πλατάνια. Πολύ κοντά στη Λουμπάρδα συναντούμε την μία που σώζεται τσιμεντένια πληταριά. Πλένανε εκεί οι γυναίκες τα ασπρόρουχα μια που τα σκουτιά τα πλένανε κατευθείαν στο ποτάμι. Δίπλα μια σκαλισμένη πέτρα γράφει "δροσίσου ξένε μου και προσευχήσου για την ψυχή σου 14 - 4 - 194...". Η διαδρομή αυτή είναι από τις ομορφότερες που έχω περπατήσει στην Λευκάδα και σίγουρα μπορεί να αποτελέσει με μικρές μόνο παρεμβάσεις (όχι πλακόστρωτα και αηδίες), και με μια ανάδειξη των νερόμυλων σημαντικότατο πόλο προσέλκυσης περιπατητών.
Τα Χαραδιάτικα αποτελούν φημισμένο χωριό σε όλη την Λευκάδα για τις ψησταριές του. Υπάρχουν εδώ και 15 περίπου ενοικιαζόμενα δωμάτια. Η μικρή απόσταση που το χωρίζει από το Νυδρί έχει κάνει τους περισσότερους νέους να εργάζονται εποχιακά σε τουριστικές επιχειρήσεις. Ο πρωτογενής τομέας βασίζεται πλέον στην καλλιέργεια της ελιάς και έχουν απομείνει μόνο δύο τσοπαναραίοι. Παλαιότερα υπήρχαν τέσσερα ελαιοτριβεία. Η καλλιεργήσιμες εκτάσεις ήταν αμπελώνες και αντικαταστάθηκαν τα φυτά με ελιές.
Στα Χαραδιάτικα υπάρχει το Μοναστήρι του Αγ. Δημήτρη. Οι μοναχοί είχαν μελίσσια ενώ βρίσκεται ακόμα ένας σκαλισμένος βράχος που έκοβαν το μέλι. Οι άλλες δύο εκκλησίες που υπάρχουν είναι ο Αγ. Νικόλαος δίπλα στο ποτάμι και ο Αγ. Γεράσιμος, προστάτης των Χαραδιάτικων.
Σήμερα στα Χαραδιάτικα υπάρχουν μόλις 3 παιδιά που πάνε στο δημοτικό στο Νυδρί.
Το σημερινό οδοιπορικό έγινε με την πολύτιμη βοήθεια του Λάκη Κονιδάρη και τον ευχαριστούμε. Ευχαριστούμε επίσης τον κ. Σπύρο Καββαδία, την θειά Σούλα Κονιδάρη, τον Δημήτρη Κατωπόδη, τον Γιάννη Κονιδάρη και την γυναίκα του για τις πολύτιμες πληροφορίες τους και την φιλοξενία τους. 
           

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου